Za moczenie nocne w znaczeniu klinicznym uważane jest utrzymywanie się mimowolnego oddawania moczu podczas snu powyżej pewnego wieku, w którym dziecko powinno już opanować kontrolę nad swymi funkcjami wydalniczymi. Granice tego wieku są rozmaicie określa w różnych kulturach i krajach. I tak np. w Anglii za problem uważa się sikanie do łóżka powyżej piątego roku życia. W Holandii nawet sześcioletnie dziecko sypiające z pieluszką nie jest problemem, podobnie jak w Szwajcarii czy Stanach Zjednoczonych. W Polsce większość rodziców odczuwa jako zaburzenie utrzymywanie się nocnego moczenia łóżka powyżej trzeciego roku życia. Rozróżnia się przy tym moczenie nocne pierwotne, w którym nie ma przerwy w moczeniu łóżka pomiędzy okresem niemowlęctwa i aktualnym wiekiem dziecka, oraz moczenie wtórne, gdzie taka przerwa ma miejsce, a dziecko może się wykazać co najmniej sześciomiesięcznym okresem efektywnej kontroli nad oddawaniem moczu w nocy. Warto przy tym zaznaczyć, że wbrew pozorom moczenie nocne pierwotne jest ponad trzy razy częstsze niż moczenie wtórne oraz że chłopcy moczą się w nocy około trzy razy częściej (sic!) niż dziewczynki.